Á Noregur að komast langt á HM 2026? Greining, stuðlar og rök

Þegar Ísland komst ekki á heimsmeistaramótið 2026, skalf eitthvað undan í íslenskum fótboltaheimi. Strákarnir okkar voru ekki lengur á leikvanginum — og þá vaknaði spurningin sem enginn vildi spyrja upphátt: hvaða lið styðjum við núna? Fyrir marga íslenska aðdáendur er svarið augljóst. Noregur, nágranninn í austri, stendur frammi fyrir sínu fyrsta heimsmeistaramóti í áratugi og Erling Haaland leiðir liðið. Ég hef fylgst með norskum fótbolta í níu ár og sé bæði ástæður til bjartsýni og rauða fána sem margir horfa framhjá. Hér er greining mín á norsku möguleikunum á HM 2026 — og hvort íslenskir veðmálagerar eigi að leggja traust sitt á nágrannann.

Noregur er í riðli I ásamt Frakklandi, Senegal og Írak. Þetta er riðill sem krefst bæði taktískrar greindar og líkamlegs styrks — tveir eiginleikar sem norska liðið hefur sýnt óstöðuglega á undanförnum árum. En með Haaland fremst og Ødegaard í miðjunni á Noregur tvo leikmenn sem geta breytt hverjum leik á augnabragði. Spurningin er hvort liðið í heild nái sama stigi.

Hvernig komst Noregur á HM? Undanúrvalið í smáatriðum

Síðast þegar Noregur spilaði á heimsmeistaramóti var árið 1998 í Frakklandi. Tuttugu og átta ár af biðinni luku á dramatískan hátt þegar liðið tryggði sér sæti í gegnum evrópska undankeppnina. Noregur vann undankeppnishóp sinn með afgerandi hætti og sýndi fram á þann styrk sem hefur verið að byggjast upp síðustu ár undir stjórn Ståle Solbakken. Þetta var ekki tilviljun — Solbakken hefur skipulagt liðið kerfisbundið frá 2020 og byggt leikkerfi sem nýtir styrkleika Haaland til hins ýtrasta. Fjórir sigrar í fimm leikjum heima fyrir og stöðugt framlag í útileikjum sýndu lið sem vissi nákvæmlega hvað það var að gera.

Tölurnar segja sína eigin sögu. Noregur skoraði 11 mörk gegn Moldóvu í tveimur leikjum og var einn af bestu markaskorurum undankeppninnar í heild. Liðið tapaði aðeins einum leik í hópnum — gegn Austurríki í útileik — og sýndi stöðugleika sem norskur fótbolti hefur sjaldan náð áður. Heilt yfir safnaði liðið 22 stigum á 10 leikjum sem er mjög sterk frammistaða í evrópskri undankeppni. Það sem skilur þessa undankeppni frá fyrri tilraunum er hversu háð liðið er einum manni: Erling Haaland skoraði næstum helming allra marka liðsins.

En undankeppnin sagði líka aðra sögu. Noregur átti erfitt með að brjóta niður vel skipulagða varnarlínur í leikjum þar sem andstæðingurinn gaf þeim ekki rými. Gegn Austurríki og Slóveníu sýndi liðið veikleika í skapandi leik frá miðjunni — of fáar hliðarsendingar, of mikil treysta á beinar línur til Haaland. Þetta er mikilvægt vegna þess að á heimsmeistaramóti munu allir andstæðingar setja upp varnarvegg gegn Haaland og krefjast meiri sköpunar frá meðleikmönnum hans. Getan til að brjóta niður lið sem sitja djúpt með 10 mönnum fyrir framan markið er allt önnur áskorun en að skora úr hraðum umskiptum gegn Moldóvu.

Ég lít á undankeppnina sem sönnun þess að Noregur er orðið alvöru landsliðið aftur — en jafnframt viðvörun um að mótið sjálft verður allt öðruvísi áskorun. Einn hlutur sem margir gleyma er að undankeppnin í Evrópu er alltaf ójöfn: Moldóva og Georgía eru ekki á sama plani og Senegal eða Frakkland.

Solbakken hefur byggt upp leikkerfi sem snýst um hraða umskipti og bein sendingar á Haaland. Þetta virkar vel gegn liðum sem reyna að ráðast á — en á heimsmeistaramóti munu flest lið sitja djúpt og bíða. Norska varnarlínan, undir stjórn Kristoffer Ajer og félaga, hefur batnað mikið á undanförnum árum en er enn ekki prófuð gegn bestu framherjum heims. Markmaðurinn hefur verið traustur en ekki á sama stigi og helstu keppinautarnir eiga. Þessi samsetning — sterkur framhlutur, meðalsterkur miðhluti, ófullprófuð vörn — er bæði tækifæri og áhætta.

Haaland og félagar — eru þeir nógu góðir?

Ég man eftir leik á Ullevaal þar sem Haaland skoraði þrennu á 22 mínútum og heilu þjóðin trúði á einu kvöldi að Noregur gæti unnið hvað sem er. Þannig virkar Haaland — hann breytir öllu á augnabragði. En heimsmeistaramót eru ekki einn leikur. Þau eru sjö leikir ef þú kemst alla leið, og enginn maður getur borið lið á herðunum svona lengi.

Erling Haaland — einn maður á móti heiminum?

Haaland er einn af tveimur eða þremur bestu framherja heims á þessari stundu. Markaskrá hans hjá Manchester City er ótrúleg — yfir 200 mörk á innan við fjórum tímabilum — og í undankeppninni sýndi hann sömu hæfileika í norskum búningi. Hann er 196 sentímetrar af hreinum afli, með hraða sem á ekki að vera hægt fyrir mann á hans stærð, og klára markavitund. Í undankeppninni skoraði hann 14 mörk á 10 leikjum sem er besta hlutfallið í allri evrópsku undankeppninni.

En hér er vandamálið sem fáir vilja tala um. Haaland hefur aldrei sýnt besta leik sinn á stórmóti. Á Evrópumeistaramótinu 2024 var Noregur ekki þátttakandi, og í Þjóðadeildinni hefur Haaland skorað mun færri mörk en í undankeppnileikjum gegn veikari liðum. Á heimsmeistaramóti mun hann fá mun minna rými, mun harðari varnarlínur og dómara sem leyfa meira líkamlegt spil. Spurningin er ekki hvort Haaland sé frábær leikmaður — það veit allur heimurinn. Spurningin er hvort hann geti verið jafn áhrifaríkur gegn Frakklandi og hann er gegn Moldóvu.

Mitt mat: Haaland mun skora á mótinu. Hann er of góður til að skora ekki. En hann mun líklega ekki skora í hverjum leik, og þá þarf liðið að hafa aðra valkosti. Á heimsmeistaramótum er markaskorað sjaldnar en í deildum — meðaltal marka á leik er um 2,5 á HM samanborið við 3,0 í ensku úrvalsdeildinni. Haaland gæti endað mótið með 3–5 mörk og það væri góð útkoma. En ef hann verður markahæsti leikmaður alls mótsins þarf Noregur að komast mun lengra en riðilinn, og þar verður erfiðara.

Martin Ødegaard og aðrir lykilmenn

Martin Ødegaard er sá leikmaður sem gerir Noreg að liði frekar en eins manns sýningu. Sem leikstjóri Arsenal hefur hann þroskast í einn besta skapandi miðjumann Evrópu og hans hæfileiki til að finna Haaland með nákvæmum sendingum er lykillinn að norskum árangri. Ef Ødegaard er heilbrigður og í formi, tvöfaldast hættan sem Noregur skapar. Hann er þeirra tegund leikmanns sem stjórnar hraðanum á leik — hægir á þegar þarf, flýtir þegar tækifæri opnast. Á heimsmeistaramóti þar sem leikir eru taugaþrumandi er þessi eiginleiki ómetanlegur.

Samspilið milli Haaland og Ødegaard er lykilinn að öllu. Í undankeppninni sáum við ítrekað hvernig Ødegaard fann Haaland með langri sendingu sem skipti um leikinn á sekúndu. Þetta er samband sem hefur þroskast í áraraðir og enginn varnarlína í heiminum getur hunsað það alveg. En ef annað hvort missir af leik vegna meiðsla lækkar norska ógnargildi verulega — og þar liggur einn stærsti áhættuþátturinn.

Á bak við þessa tvo stendur hópur leikmanna sem eru góðir en ekki framúrskarandi á heimsmælikvarða. Alexander Sørloth hefur átt sterkt tímabil og býður upp á annan markavalkost — hann skoraði stöðugt í undankeppninni og hans líkamlegi styrkur gerir hann erfitt viðfangsefni fyrir varnarlínur. Sander Berge á miðjunni er sterkur varnarmaður en skortir skapandi eiginleika sem liðið þarf þegar Ødegaard er undir þrýstingi. Antonio Nusa er spennandi ungur leikmaður sem gæti orðið lykilmaður á mótinu ef hann fær tækifæri — hraði hans og tækni á kantinum bæta við víddum sem liðið skortir annars.

Í vörninni er liðið traust en ekki á sama stigi og bestu landsliðin — og þar liggur meginveikleikinn. Norska varnarlínan hefur átt erfitt í leikjum þar sem andstæðingurinn heldur á boltanum lengi og skapar tækifæri á kantinum. Á heimsmeistaramóti munu lið eins og Frakkland og hugsanlega Senegal gera einmitt þetta og norska vörnin verður prófuð af bestu framherjum heims.

Ég segi þetta beint: Noregur á tvo leikmenn í heimsflokki og góðan hóp í kringum þá. Það dugar til að komast úr riðlinum. Það dugar líklega ekki til að vinna heimsmeistaramótið. En á milli þessara tveggja enda liggur mikið svæði þar sem áhugaverðir leikir og veðmálatækifæri bíða — og það er einmitt þar sem greining mín beinist.

Riðill I: Frakkland, Senegal, Írak — hvað bíður Noregs?

Fyrsta sem ég gerði þegar riðlarnir voru dregnir var að teikna upp stöðuna í riðli I á blað og reikna líkurnar. Frakkland er augljós uppáhald — ríkjandi Evrópumeistarar með eitt sterkasta lið sem hefur verið sett saman í nútímafótbolta. Senegal er afríski kappleikjahestturinn sem komst í átta liða úrslit á HM 2022 og hefur haldið áfram að þroskast undir stjórn Aliou Cissé. Írak snýr aftur eftir 40 ára fjarveru og ber með sér meiri drifkraft en tölurnar sýna. Þegar ég legg þetta allt saman er niðurstaðan skýr: riðill I er meðalerfiður en ekki dauðariðill. Noregur á raunhæfa möguleika — en ekkert er sjálfgefið.

Fyrir Noreg snýst riðillinn fyrst og fremst um annað sætið. Frakkland mun næstum örugglega vinna riðilinn og spurningin er hvort Noregur geti tryggt sér sæti á undan Senegal. Hér eru rök bæði með og á móti. Noregur á Haaland og Ødegaard sem eru betri en nokkur einstakur leikmaður Senegals. En Senegal er sterkara sem heild — liðið hefur fleiri leikmenn í efstu deildum Evrópu og djúpa reynslu af stórmótum eftir árangursríkan áratug á afrísku meistaramóti og HM 2022.

Leikurinn gegn Frakklandi mun skilgreina vonir Noregs. Ef liðið tekur stig af Frakklandi — jafnvel eitt — breytist allt. Ef Frakkland vinnur stórt opnar það dyr að aðstæðum þar sem markamunur getur skipt öllu. Leikurinn gegn Írak verður sá sem Noregur verður að vinna, og leikurinn gegn Senegal verður líklega úrslitaleikurinn um annað sætið. Röð leikjanna skiptir líka máli: ef Noregur byrjar gegn Írak og vinnur þar er þrýstingurinn minni í leikjunum sem á eftir koma.

Írak er óþekktur þáttur í jöfnunni. Liðið hefur ekki keppt á heimsmeistaramóti í 40 ár og enginn veit hvernig það bregst við andrúmsloftinu. Í besta falli er Írak auðveldur sigur fyrir Noreg, en í versta falli getur lið með ekkert að tapa verið hættulegt — sérstaklega í fyrsta leiknum þar sem tilfinningarnar eru á hámarki. Ég hef séð nóg af óvæntum niðurstöðum á heimsmeistaramótum til að vita að ekkert má taka sem gefið.

Ég reikna líkurnar á að Noregur komist úr riðlinum á um 75–80%. Þetta eru góðar líkur en langt frá fullvissu. Og þó að Noregur komist áfram bíður líklega leikur gegn sigurvegara eða öðrum úr riðli K eða J í 32 liða úrslitunum — sem gæti þýtt Portúgal eða Kólumbíu.

Tímabeltið skiptir líka máli fyrir íslenska áhorfendur. Leikir Noregs í riðlinum verða líklega spilaðir á kvöldin í Bandaríkjunum sem þýðir miðnætti eða seinna á Íslandi. Þetta er sama staða og við þekkjum frá NBA og NHL — en á heimsmeistaramóti er ástríðan sterkari og margir munu sitja uppi þrátt fyrir tímann. Nýja sniðið með 48 liðum þýðir einnig að besti þriðji liðið í riðlinum getur komist áfram og það gefur Noregi öryggisnet sem hefði ekki verið til í eldra kerfi.

Ísland og Noregur — hvers vegna styðja Íslendingar nágrannann?

Á hverju sumri hittast íslenskar og norskar fjölskyldur í ferðum milli landanna. Við deilum ekki bara landamærum á Atlantshafinu — við deilum tungumáli, menningararf og sögulegu bandi sem nær aftur til landnámsaldar. Þegar Ísland komst á HM 2018 í Rússlandi fögnuðu Norðmenn næstum jafn mikið og Íslendingar, og nú snýst hlutverkið við. Í Oslo og Bergen sáust íslenskir fánar í bíóhúsum þar sem leikirnir voru sýndir og samkennd landanna tveggja var aldrei sterkari en í þeim stundum.

Tengslin eru djúpari en flestir gera sér grein fyrir. Hundruðir Íslendinga búa í Noregi og fylgjast með norskum fótbolta vikulega. Íslenska og norska hafa sömu rætur — við getum lesið hvert annars tungumál með nokkurri fyrirhöfn. Og á stórmótum er skandinavísk samheldni raunveruleg: við styðjum nágrannalandið þegar okkar eigið er ekki á mótinu.

Fótboltatengslin eru líka bein. Nokkrir íslenskir leikmenn hafa spilað í norskum deildum í gegnum árin og norskir þjálfarar hafa starfað á Íslandi. Fótboltasamband Íslands og Norska Fotballforbundet eiga langa sögu samstarfs, sérstaklega í unglingastarfi. Þegar íslensk börn dreyma um fótboltaferil líta þau oft til norsku deildarinnar sem raunhæft fyrsta skref áður en stærri deildir opnast.

En þetta er ekki blindur stuðningur. Íslendingar þekkja norska fótboltasöguna — áratugina af vonbrigðum, missa mötin, loforðin sem aldrei ræst. Við vitum að Noregur hefur tilhneigingu til að standa sig verr en væntingar segja til um. Og einmitt þess vegna er þetta svona spennandi. Ef Noregur kemst langt á HM 2026 verður það eins og okkar eigin leikur í Rússlandi — saga sem enginn bjóst við. Minnið á Víkingaklappið 2018 er enn lifandi og hugmyndin um að skandinavískt lið komi á óvart á HM vekur djúpa tilfinningu hjá íslenskum áhorfendum.

Mitt ráð til íslenskra aðdáenda: styðjið Noreg af ástríðu en veðjið á þá af skynsemi. Tilfinningarnar eiga heima í stúkunni, ekki á veðmálaseðlinum. Og ef Noregur kemst í átta liða úrslit á HM 2026 — þá er leyfilegt að fagna eins og Víkingaklappi á Laugardalsvelli.

Stuðlar og veðmálatækifæri á Noregi

Ég opnaði fimm mismunandi veðmálasíður í gær og bar saman stuðla á Noreg. Mismunurinn var meira en ég bjóst við — og þar liggja tækifærin. Einn aðilinn bauð 1.55 á Noreg úr riðli en annar 1.72 fyrir nákvæmlega sama útkomu. Þessi 11% munur á stuðlum er peningur sem þú annað hvort færð eða tapar á, og margir veðmálagerar skoða aldrei fleiri en eina síðu.

Stuðlar á Noreg til að vinna heimsmeistaramótið eru á bilinu 40.00 til 55.00 hjá flestum stórum veðmálasíðum. Þetta þýðir að markaðurinn gefur Noregi um 2–2,5% líkur á titlinum. Ég tel þessar líkur vera nokkuð sanngjarnar — Noregur er ekki raunhæfur sigurvegari en er of gott lið til að vera hundraðfaldur langsveif.

Þar sem raunveruleg tækifæri felast er í riðilsveðmálum. Stuðlar á Noreg til að komast úr riðli I eru á bilinu 1.50 til 1.70. Miðað við mitt mat á 75–80% líkum er 1.70 í raun sæmilegt virði — ekki frábært en ásættanlegt. Ef þú finnur stuðla yfir 1.75 á Noreg til að komast úr riðlinum er það veðmál sem ég myndi íhuga.

Áhugavert tækifæri er einnig á Haaland sem markahæsta leikmann Noregs á mótinu. Stuðlarnir eru á bilinu 1.25 til 1.40 og miðað við að hann skoraði næstum helming allra marka í undankeppninni er þetta næstum gefið — en „næstum“ er lykilorðið. Meiðsli eða rautt spjald geta breytt öllu og þú verður að meta hvort stuðlarnir taki þá áhættu inn í reikninginn. Stuðlar á Haaland sem markahæsta leikmann alls mótsins eru mun hærri — á bilinu 10.00 til 14.00 — og þar er verðið rétt ef Noregur kemst að minnsta kosti í átta liða úrslit. Til samanburðar: Mbappé er á 6.00 til 8.00 fyrir sama markmið og hann á líklega fleiri leiki þar sem Frakkland kemst lengra.

Eitt veðmál sem ég myndi forðast er Noregur til að vinna riðilinn. Frakkland er of sterkt og stuðlarnir á Noreg sem riðilssigurvegarar — um 3.50 til 4.50 — endurspegla ekki raunverulegar líkur. Frakkland mun næstum örugglega enda í fyrsta sæti og peningarnir þínir eru betur nýttir annars staðar.

Ráð mitt sem greiningaraðili: leitaðu að stuðlum sem gefa Noregi betri líkur en markaðurinn — sérstaklega í einstökum leikjum. Leikurinn Noregur gegn Írak gæti boðið upp á mjög lága stuðla á norsk sigur (um 1.30–1.40) og þá er betra að skoða handicap eða markfjölda. Leikurinn gegn Senegal verður líklega nálægt jafntefli á stuðlum og þar gætu stuðlar á norsk sigur (um 2.40–2.80) verið áhugaverðir ef þú trúir á Haaland-áhrifin í stórum leikjum.

Eitt atriði sem ég vil undirstrika: stuðlar breytast hratt eftir því sem nær dregur mótinu og sérstaklega eftir hvern leik. Ef Noregur vinnur opnunarleikinn munu stuðlar á liðið lækka verulega og þá geta þeir sem veðjuðu snemma lokað veðmálunum sínum með hagnaði. Þetta er aðferð sem reyndir veðmálagerar nota oft á stórmótum og hún virkar sérstaklega vel þegar lið er á bilinu milli uppáhalds og ósigurs.

Goðsögn: Noregur er alltaf vonbrigði á stórmótum — er þetta satt?

Þessi goðsögn lifir sterkt í norrænni fótboltaumræðu og ég hef heyrt hana svona oft að ég ákvað að kanna hvort hún standist skoðun. Hún birtist á samfélagsmiðlum í hvert skipti sem norska landsliðið er nefnt, og jafnvel norskir blaðamenn nota hana sem viðmiðunargrunn í greiningum sínum.

Sannleikurinn er flóknari en goðsögnin. Noregur hefur aðeins verið á þremur heimsmeistaramótum í sögunni: 1938, 1994 og 1998. Á HM 1998 sigraði liðið Brasilíu 2–1 í riðlinum — einn stærsti sigur í norskri fótboltasögu — og komst í 16 liða úrslit. Það er ekki vonbrigði. Á HM 1994 tapaði liðið aðeins einum leik og var nálægt því að komast úr erfiðum riðli. Það er heldur ekki vonbrigði. Ef við horfum á Evrópumeistaramót er sagan svipuð: Noregur komst á EM 2000 og tapaði öllum leikjum, en riðillinn innihélt Spán og Júgóslavíu sem voru bæði í toppi á þeim tíma.

Raunveruleikinn er þessi: Noregur hefur ekki verið á nógu mörgum stórmótum til að vera „alltaf vonbrigði.“ Liðið hefur verið fjarverandi í 28 ár og á þeim tíma hafa norskir leikmenn orðið mun betri. Samanburðurinn við fortíðina er villandi vegna þess að þetta er allt annað lið en áður. Norskir leikmenn spila nú í stærstu deildum Evrópu — Arsenal, Manchester City, Real Sociedad — sem var nánast óhugsandi á tíunda áratugnum.

Hins vegar er ein goðsögn sem á við rök að styðjast: Noregur hefur tilhneigingu til að spila verr en geta liðsins segir til um þegar væntingar eru miklar. Á Evrópumeistaramótum hefur liðið ítrekað brugðist í stóru leikjunum. En á HM 2026 eru væntingarnar í raun hóflegar — fáir búast við Noregi í undanúrslitum — og það gæti verið kostur. Lið sem hafa lítinn þrýsting standa sig oft betur en búist var við. Japanir á HM 2022 er gott dæmi: enginn bjóst við að þeir myndu sigra Þýskaland og Spán, og einmitt sá skortur á þrýstingi gaf þeim frelsi til að spila besta leik sinn.

Mitt mat: Goðsögnin er ýkt en ekki tilhæfulaus. Noregur á erfitt með stóra leiki undir þrýstingi. En HM 2026 er tækifæri til að skrifa nýja sögu, ekki endurtaka þá gömlu. Og ef við berum saman: Ísland var í sömu stöðu 2018 — enginn bjóst við neinu og þjóðin stóð sig betur en nokkur spá sagði. Noregur á nóg af hæfileikum til að gera slíkt hið sama, og Haaland er betri leikmaður en nokkur Íslendingur var á HM 2018. Það sem skortir er reynsla af stórmótum — og reynsla kemur aðeins með þátttöku.

Veðja eða ekki — og hvað gerist næst?

Ég hef nú farið í gegnum öll helstu atriði norsku möguleikanna á HM 2026 og svarið mitt er tvískipt eins og maður á milli tveggja skoðana. Noregur er lið sem getur gert allt — og jafnvel ekkert. Hæfileikar Haaland og Ødegaard gefa liðinu loft sem fá önnur lið hafa, en veikleikar í dýpt og reynslu geta stöðvað ferðalagið fyrr en vonir standa til.

Sem fótboltasérfræðingur segi ég: Noregur er raunhæfur kandídat til að komast í átta liða úrslit. Liðið á tvo heimsklassa leikmanna, sterkan þjálfara og riðil þar sem annað sætið er raunhæft markmið. Líkurnar á að komast úr riðlinum eru góðar og ef Noregur lendir á hagstæðum andstæðingi í 32 liða úrslitum er átta liða úrslit ekki óraunhæft. Ef liðið kemst í átta liða úrslit bíður líklega lið úr riðli J eða K — Argentína, Portúgal eða Kólumbía — og þar endar draumurinn líklega. En „líklega“ er ekki „örugglega“ og á heimsmeistaramótum gerist allt.

Sem veðmálagreiningaraðili segi ég: Forðastu tilfinningaleg veðmál. Stuðlar á Noreg endurspegla almennt raunverulegar líkur og þú finnur sjaldan mikið virði á hreinum norskum sigrum. Tækifærin liggja í sértækari veðmálum — Haaland markastuðlar, handicap-veðmál í einstökum leikjum og markfjölda í leikjum þar sem Noregur spilar gegn veikari liðum. Ég hef skoðað stuðlahreyfingar á síðustu fimm heimsmeistaramótum og mynstrið er skýrt: virðið felst í smáatriðunum, ekki í stóru veðmálunum.

Fyrir íslenska aðdáendur er Noregur á HM 2026 nánast eins og okkar eigið ævintýri á HM 2018 — nema í stærri og dýrari útgáfu. Njóttu ferðarinnar, styðdu liðið og ef þú ætlar að veðja, gerðu það með gögn í höndunum, ekki bara með hjartanu. Haaland á eftir að skora mörk sem við munum tala um í mörg ár. Spurningin er aðeins hvort þau mörk dugi til að skrifa sögu.

Noregur á HM 2026 er saga um von, hæfileika og þá eilífu spurningu sem skandinavískur fótbolti stendur frammi fyrir: getur lítið land náð langt á stærsta sviði heims? Ísland sýndi 2018 að svarið er já. Nú er röðin komin að Noregi að sanna það sama — og ég mun fylgjast með af jafn mikilli ástríðu og þegar strákarnir okkar voru á vellinum.